Obrazek numer jeden. Deszczowy poranek. Autobus komunikacji miejskiej stoi w niewielkim korku, nieopodal skrzyżowania, gdzieś między jednym a drugim przystankiem. Młody chłopak, na oko gimnazjalista, podbiega do przednich drzwi pojazdu i ma migi prosi kierowcę, by go wpuścił. Pewnie obawia się, że nie zdąży na najbliższy przystanek przed autobusem. Kierowca jednak pozostaje niewzruszony. Chłopak odchodzi, po chwili biegnie dalej. Może zdąży. Ale nie – autobus jest szybszy.

Obrazek numer dwa. Młoda kobieta z dwiema siatkami co kilka kroków podbiega, raz po raz oglądając się za siebie. Do przystanku autobusowego pozostało jeszcze kawałek, a autobus już nadjeżdża. Chyba nie zdąży. Gdy pojazd jest już tuż za nią, rezygnuje z tego nierównego wyścigu. Tymczasem autobus zatrzymuje się przy chodniku tuż przy kobiecie, otwierają się drzwi, kobieta z ulgą wchodzi do środka i serdecznym uśmiechem dziękuje kierowcy.

Kierowca pierwszego autobusu nie musiał zabierać młodego chłopaka pomiędzy przystankami. Ba, podejrzewam nawet, że przepisy tego zabraniają. Jeśli tak jest, to drugi kierowca te przepisy złamał.

Nieraz, jadąc autobusem, stałem w „korku”. Widziałem, jak dzieci podchodziły do kierowcy prosząc, by je wypuścił, bo pieszo będą szybciej. I kierowca najczęściej je wypuszczał, i to wcale nie na przystanku. Nie musiał, może nawet nie powinien. Ale robił to, po prostu, w odruchu zwykłej, ludzkiej życzliwości.

I właściwie nie mam pretensji do pierwszego kierowcy, który zachował się tak, jak mu pewnie nakazują jakieś tam paragrafy. Bo zachował się przepisowo. Czasami jednak, obok tych wszystkich przepisów, nakazów i paragrafów warto pamiętać o jeszcze jednym: paragrafie: życie.

Piotr Wielicki