Warszawska formacja „Pustki”, która wystąpiła w gnieźnieńskim „Młynie”, należy do tych kapel, które albo się kocha za ich poetyckie konotacje w tekstach i muzyczne klawiszowo-gitarowe brzmienia, albo przechodzi obok bez większych emocji.

Tak przynajmniej można było wywnioskować w czasie rozmowy z dość wyrobionymi słuchaczami, którzy stwierdzili bez zażenowania, że nie idą na koncert, bo nie czują tej muzyki, albo równie wszechstronnych wielbicieli czekających na występ miesiącami.
Tymczasem tego wieczoru w klubie „Młyn” nie było tłumów i to bynajmniej nie dlatego, że „Pustki” mają mało fanów, lecz ich dźwięki nie nadają się raczej do beztroskiego podskakiwania pod sceną. Nieco mniej liczny tłum jednak tym, którzy zdecydowali się na przyjście, pozwolił spokojnie delektować się każdym dźwiękiem i niezwykle poukładanym rytmem. Bo też melodyka zespołu to głównie cięta, impulsywna gitara Radka Łukasiewicza i klawiszowa wrażliwość Basi Wrońskiej, dopieszczającej każdą nutę. Tyle że nawet tak zagrane postrockowe brzmienia same byłyby trochę niekompletne. W końcu sensu i smaku nadają im dopiero słowa. (...)

Całość art. w wydaniu nr 17/2011